gönderemediğim mektuplara bir yenisi daha...
beynimde o kadar çok söylenecek, yazılacak söz varken hiçbirini tam anlamıyla yansıtamıyorum...kalem kağıt az geliyor..sözlerse dudaktan dökülemiyor,öyle bir mühürlenmişki dudaklarım...sözlerse içimde günden güne büyüyordu..bunun farkına vardım ve kendi kendime acı çektirmek yerine onları yok etmeye çalıştım..çevrenin yaptığı telkinlerin yanına arkadaş olarak kendi telkinlerimide ekledim..bunda o kadar başarılı oldum ki an geldi kendim bile sonuca şaşırdım...öyle ya uyandığım an beynımden gecen ilk düşünce sen olurken, gün bitmek üzereyken aklıma düştüğünü görmek sevindiriciydi..git gide içimde öldürüyordum seni...bilerek yapıyordum bunu..zorunlu bir istekle karşı karşıya gelmiş ve yenilmiştim...sonunda seni içimden silip atacaktım..ama olmadı.. istediğim gibi olamadı..hayat, genel anlamıyla cıktı karsıma öznelim kaybolup gitti, içinde..bütün o kendi kendime yaptığım telkinleride alıp çekip gitti öznelim...en başa döndüm...sıfırdan başlıyorum sıfırdan...nasıl bir duygu bu biliyormusun?nerden bileceksin ki sen hiç sıfır'ı gördünmü hayatında..hiç yenildin mi ki kader karşısında..bilemezsin anlayamazsın beni...ben şimdi kocaman gösterıslı bır bınanın en üst katı olmusken bırden zemıne cokmus bırıyım...ustelık bu sefer kı ılkınden de zor olacak..her bır katı atarken kendı ıcımde hep zemıne ınme korkusu olacak..sıfırdan baslama..'YAZI' bu olsa gerek..ummadığın beklemediğn olaylar yaşaman ve herşeyin son bulması...artık korkuyorum hayattan...bana hazırladığı oyunları oynamaktan bıktım...bıkkınlığım korkuya verıyor yerını...
korkuyorum..hayattan..aşktan...sevgiden...
en çokta SENİ SEVİYORUM cümlesinden çekiniyorum...ismimin yerine sıfatlar koyan insanlardan ürküyorum...düşlerse hep boş bir anlamla yüklü kalıyor içimde ..tamamen teslım ettım kendımı zamana..ben istesemde istemesemde o akıyor durmuyorki..ben istesem de istemesem de bana yazılmış oyunun zorunlu oyuncusu oluyorum..zaman, hayat, ve yer 3'ü birleşmişler..benim çaba harcamama ne luzum var ki..çabalarım,emeklerim yok olacaksa, elımden kayıp gıdecekse göz göre göre kendimi neden hırpalayım ki...buna kadercilik diyorlar...bende artık bir kaderr kurbanıyım belkide..seninde yardımınla 21 yaşımda bu sözler bu düşünceler çıkıyor beynimden...tam sana hoşçakal diyecekken, hayat bana yeniden sana hoşgeldin dedirtti...
hoşgeldin! ben seni tanıyorum senın dıger adın hüzün dimi...yoksa sen beni unuttun mu unutturdular mı benı sana..hafızan zayıf değildir..belki yalanlarının arasına koymussundur benıde o kalabalığın arasında göremiyorsundur sımdı..sana kendımı hatırlatayımmı?
(__________________)...
dur..yoo..hayır beni yenıden tanıma kolayı secme,zorla kendını hatırlayacaksın..ben kimim biliyormusun?ben senin eşruhundum,bebeğindim, PAPATYANDIM, hala hatırlayamadınmı?
(_________________)....
hayır sana kızmıyorum..bu senın hayat felsefen bunu sımdı anlıyorum..bırının hayatına bır hırsız gıbı gırmek onu etkılemek ve sonra yıne bır hırsız gıbı ansızın koşarak cekıp gıtmek, KAÇMAK...bunu gec anlıyorum ama yuregımın kaopısından ıcerı gırdın bır kere...benımle birlikte oldugun zamanlarda mutluluk rolu yapardın hanı...belkıde sonra senın gıbı dusunen insanlarla aynı ortamda bulundugunda dalga konusu olurdum..bılmeden, arkadas muhabbetının 'aptal kızı' olurdum hani...sense hıc dusunmezdın benım bu kadar yuregımın acıyacagını ...gururumu..hala anımsayamadın dimi...zaten devam etmicem boşa kes, yeter artık deme..dediğim gibi hoşgeldin yüreğime 2. kez...zorunlu misafirim benim...

BEDAVA MILYONLARCA LİSELI GENÇ KIZ MSN ADRESI.!!!
- Konular - 
|