ÇANAKKALE (nasıl bir hobi mi...cevabı kanımda saklı) [ ÇANAKKALE (nasıl bir hobi mi...cevabı kanımda saklı), ÇANAKKALE (nasıl bir hobi mi...cevabı kanımda saklı) ]

[I][COLOR="RoyalBlue"]Unutulmaması gereken değerlerin unutulmaması dileğiyle.... > > >Mart 1921 - İnönü Ovası > >İnsanın iflahını kesen buz gibi bozkır ayazında Ethem Çavuş'un sırtı > >üşüyor, avuçları ise kızgın mermi kovanlarına çıplak elle dokunduğu > >için alev alev yanıyordu. Top atışı on sekiz saattir durmaksızın > >sürüyordu ve bunca süreden sonra elleri neredeyse duyarsızlaşmıştı. > >Sabit, artmayan, ıstırap verici sayılmayacak basit bir sızlama gibiydi > >sadece. Oysa her iki avucu da tamamen su toplamış, kabarmıştı. Mart > >ayazında esen poyraz, İnönü ovasından kalkan tozu düşmana doğru > >süpürüyor, süvariler düşman hatlarına doğru, poyrazdan da hızlı hücum > >ediyorlardı. At kişnemeleri, top gümbürtüleri, insan çığlıkları, tüfek > >sesleri, süngü ve kılıç şakırtıları birbirine karışmış, Ethem Çavuş'un > >yarı sağır kulaklarında değişmez, bitimsiz bir savaş uğultusu haline > >gelmişti. Her ses o tek sesin minik bir harmoniği, o polifonik ezginin > >bir anda işitilip kaybolan notaları gibiydi. Ethem Çavuş, 75 mm'lik > >topu durmaksızın dolduruyor, her seferinde besmele çekip keşif > >kolundan bildirilen menzillere kıyamet yağdırıyordu. > > >Artık otomatik hale gelmiş hareketlerle sandıktan mermi alıyor, topa > >sürüyor, ateşliyor, boş kovanı çıkarıp ayaklarının dibindeki başka bir > >sandığa atıyordu. O anda eline bir somun ekmek verseler, onu bile > >topun mermi yatağına sürebilirdi. > > >Sandıkta kalan sondan üçüncü mermiyi aldığında bir an duraksadı. > >Merminin üzerine bir çaput sarılıydı. Hareketini yavaşlatan bu > >saçmalığa söverek çaputu sökerken avucuna kalem büyüklüğünde demir bir > >çubuk düştü. Çaputun ve çubuğun anlamını çözmeye çalışırken sarı > >metalden mermi kovanına kazınarak yazılmış yazıya gözü ilişti. > >Okumaya vakti yoktu. Mermiyi topa sürüp ateşledi. Demir çubuğu cebine, > >boş kovanını ise bu sefer sandığa değil yere attı. Taarruza ara > >verdiğinde merakını uyandıran yazıyı okumak istiyordu. Birkaç dakika > >sonra soğumuş olan kovanı kaybolmaması için yerden alıp mintanının > >yakasından içeri attı. > > > >Akşam ezanı vaktinde çarpışma durulmuş, mevzileri ileri, düşman > >hatlarına doğru ilerletme emri gelmişti. Batarya komutanı, Ethem > >Çavuşa istirahat verdi. Yarım saatlik istirahatta erler top arabasını > >çekerlerken o da yemeğini yiyecek, namazını kılacaktı. İlk iş olarak > >boş kovanı çıkarıp üzerindeki yazıyı okudu. > > >Kovanın üzerinde "Karahisarlı Seyfi Çavuş. 4. Alay 2. Tabur 8. > >Batarya 26 Rebiyülahir 1339* İnönü" yazıyordu. Birinci İnönü savaşının > >en kızgın günlerinden birinde düşülmüş not ve mermiyle gelen demir > >çubuk, İmalat-ı Harbiye atölyelerinde çalışanların bir mesaj > >istediğini gösteriyordu. Boşalan kovanlar Ankara'daki atölyelere > >yollanır, oradan tekrar doldurulup cepheye dönerdi. > > >Üç saat sonra gecenin iyice çökmesiyle savaş tamamen durulmuş, > >birlikler yeni mevzilerine yerleşmişti. Ethem Çavuş, cebindeki demir > >çubuğu çıkarıp bir köşeye oturdu. Ucu sivriltilmiş çubuk, bakır > >ustalarının 'kalem' dedikleri, metal üzerine desen oymaya yarayan > >keskin bir aletti. Eline yumruk büyüklüğünde bir taş alarak hafif > >tıklamalarla kendi mesajını kovana kazıdı. > >"Aksekili Ethem Çavuş 8.Alay 3. Tabur 1.Batarya 20 Recep 1339** İnönü" > > >* * * > >Beş gün sonra Ankara > >Atölye'nin bir köşesinde cepheden gelen sandıkları açan kalfa, > >tezgâhlardan birinde harıl harıl çalışmakta olan ustaya seslendi. > >Sesinde, eşi doğum yapmış bir adama bebeğini müjdeleyen ebenin > >heyecanı vardı. "Kâmil Usta! Müjdemi isterim! Senin yavru cepheden > >dönmüş!" Tüm personel kalfanın ne söylemek istediğini anlamıştı. > >Kısa bir süre için işler durdu. Hepsi sandıkların olduğu kısma > >koşturarak kovanın üstündeki yazıyı okumak için toplandılar. Tabii ki > >bu şeref Kâmil Ustaya aitti. Yüksek sesle Ethem Çavuşun notunu okudu. > >Atölyede bir bayram havası esmişti. Tüm çalışanlar, Kâmil Ustayı yeni > >baba olmuş biriymiş gibi kutluyor, hayır dualar ediyorlardı. > > >Ustalar, iş tezgâhlarından birinin başında toplandılar. Kâmil Usta > >kovanın ağzının eğilen yerlerini düzeltip özenle kapsülünü yeniledi. > >İçine barutunu doldurduktan sonra yeni bir çekirdeği kovanın ağzına > >oturttu. Mermi hazır olunca, Ethem Çavuşun kovanın içinde geri > >yolladığı çelik kalemi yeni bir çaputla merminin üzerine sardı. > >Kundaklanmış mermiyi şefkatle tutarak yeni doldurulan bir sandığa > >yatırdı. Çalışanlar hep bir ağızdan "Allah kavuştursun" diyip > >işlerinin başına döndüler. Kâmil Usta, halen açık duran sandığa > >yatırdığı mermiye hüzünle bakıp "Selametle git aslanım. Allah muvaffak > >etsin. Çok bekletme bizi" dedi. > > >Kovan, Birinci İnönü savaşı sıralarında üzerindeki ilk notla Kâmil > >Ustanın eline geçtiğinde bu fikir doğmuştu. Karahisarlı Seyfi Çavuşun > >başlattığı bu geleneğin süreceğinden emin değildi; ama denemeye > >değerdi. Nitekim Aksekili Ethem Çavuş umutlarını boşa çıkarmamıştı. > >Cephede patlayan her merminin kovanı buradaki ustaların elinden > >geçtiğine göre bir aksilik olmazsa yeniden görüşeceklerdi. > > >* * * > > >Eylül 1922 - Ankara > > > >Bir buçuk yıl içinde kovan sekiz kere daha atölyeye uğradı. > >Üzerindeki mesajların sayısı da sekize ulaşmıştı. Mesaj yazanların > >sekizi de başka alay ve taburlardan farklı kişilerdi. Kovan her > >keresinde atölyedekilere daha büyük bir coşku yaşatıyor, istiklâl > >savaşının her zorlu durağından Ankara'ya barut, kan ve zafer kokusu > >taşıyordu. > > >Türk ordusunun İzmir'e girdiği gün Ankara'da bayram havası eserken > >kovan yeniden gelmiş, ama bu sefer tüm atölyeyi yasa boğmuştu. > >Kovanın içinde, çelik kalemin yanı sıra bir mektup ile bir tane de > >bakır künye vardı. Kovanın üzerine kazınmış dokuzuncu notta; > > >"Karahisarlı Seyfi Çavuş. 4. Alay 2. Tabur 8. Batarya 12 Muharrem > >1341*** Banaz" yazılıydı. Atölyedekiler mektubu açıp okumaya > >koyuldular; > > >"Bismillahirrahmanirrahim. Selamün aleyküm gayretperver ustalar. > >Allah'a şükürler olsun ki mendebur düşman kaçıyor. Muzaffer Türk > >ordusu beş gündür durup dinlenmeksizin kâfiri kovalıyor. Güzel > >İzmir'e, kalplerimizdeki imânımız kadar yakınız artık. İki gün evvel > >Banaz'daki muharebede bataryamın çavuşlarından Seyfi, kalleş düşmanın > >kurşunuyla şahadete ermiştir. Cenazesini sıhhiyecilere teslim etmeden > >önce mintanının içinde bu kovanı buldum. Malumunuzdur ki vefat eden > >neferin künyesi ailesine yollanır. Lâkin beş gün önce Karahisar'ı ele > >geçirdiğimizde, Seyfi Çavuşun ailesinin düşman tarafından > >katledildiğini öğrendik. Bu kahraman Türk evladı kederini yüreğine > >gömüp anacığını, babacığını defnedemeden düşmanın peşine düştü. Üç gün > >sonra kendisi de hakkın rahmetine kavuştu. Kovandaki yazılardan > >anladığım üzere bu topçu neferlerin bir ailesi de sizler olmuşsunuz. > >Bu sebeple Seyfi Çavuşun künyesini sizlere yolluyorum. > >Başınız sağ olsun. Hayır dualarınızı bizlerden, Fatihalarınızı aziz > >şehitlerimizden esirgemeyiniz. Hakkın rahmeti üzerinize olsun. > >Yüzbaşı Muhsin Talat. 4. Alay 2. Tabur 8. Batarya 14 Muharrem 1341 > >Salihli" > > > >Mektup bittiğinde tüm personel ağlıyordu. Atölyeye bir ölüm sessizliği > >çökmüştü. Hiç tanımadıkları halde iki satır yazıyla kardeş oldukları > >Seyfi Çavuşun ardından Fatiha okuyup amin dediler. > >Amin, işin bahanesiydi. Ellerini yüzlerine sürüp çevrelerine belli > >etmeden gözlerini silmekti dertleri. Oysa her biri bir diğerinin de > >ağladığını biliyordu. Dışarıdan gelen neşe dolu marş sesleri bile > >kederlerini dağıtamıyordu. > > >İzmir'in dağlarında çiçekler açar > >Altın gümüş orda sırmalar saçar > >Bozulmuş düşmanlar sel gibi kaçar > >Yaşa Mustafa Kemal Paşa Yaşa > >Adın yazılacak mücevher taşa. > > >Kâmil usta yutkunarak tezgâhının başına oturdu. Kovanı yeniledi ama bu > >sefer, minik iki perçinle Seyfi Çavuşun künyesini kovanın dibine > >çaktı. Yine her zamanki merasimle mermiyi kundaklayıp sandığa yatırdı. > >Oysa o mermi bir daha düşman mevzilerine gönderilmeyecekti. > > >* * * > >Ocak 1923 - Ankara > > > >Savaşın bitmesinin ardından Ankara'daki mühimmat depolarında sayım ve > >temizlik yapılıyordu. Sandıklar tek tek açılıyor, mermiler sayılıp > >yeniden sandıklanıyor, kayda geçirilip daha tertipli bir cephaneliğe > >gönderiliyordu. Teğmen Hamdi Vâsıf, Kâmil ustanın hazırlayıp > >kundakladığı mermiyi buldu. Böyle bir anının -belki de > >yıllarca- sandıkların içinde kalmasına gönlü elvermedi. Ciddi bir suç > >işliyor olmayı göze alıp mermiyi evine götürdü. Niyeti, ömrünün sonuna > >kadar mermiyi bir anı olarak saklamaktı. Öyle de oldu; ama mermi bir > >kez daha kullanıldıktan sonra Hamdi Vâsıf'ın evinde, camekânlı > >konsolun içindeki yerini alacaktı. Üstelik teğmen, bir tesadüf eseri > >merminin hikâyesini öğrenecek, bu hikâyeyi hatıratında yazacaktı. > > >* * * > > >29 Ekim 1923 - Ankara > > > >Teğmen Hamdi Vâsıf Ankara kalesine çıkan dik sokakları koşarak > >tırmanıyordu. Soğuğa rağmen kan ter içinde kalmıştı. Surlara ulaşınca > >75 mm'lik toplardan birinin yanına koştu. Yarım saat önce 20:30 > >sıralarında meclisten, cumhuriyetin ilan edildiği duyurulmuştu. 101 > >pare top atışıyla cumhuriyet kutlanıyordu ve Seyfi Çavuş'un mermisi bu > >şöleni kaçırmamalıydı. Yetmiş, belki de sekseninci atışta topçuların > >yanına ulaşabilmişti. Yüzbaşı Muhsin Talat'ın yanına giderek sert bir > >asker selamı verdi. > >"Hamdi Vâsıf Edirne! Bir maruzatım var komutanım" Yüzbaşı sorar > >gözlerle genç subaya bakıyordu. > >"Evet teğmenim? Sizi dinliyorum" > >Teğmen, üniformasının içinden mermiyi çıkarıp yüzbaşıya uzattı. > >"Yüzbirinci pareyi en çok bu mermi hak ediyor komutanım. > >Müsaadenizle bu şerefi ondan esirgemeyelim" > >Yüzbaşı Muhsin Talat gözlerine inanamamıştı. Sevinç gözyaşlarını > >tutamadı. Hamdi Vâsıf'a defalarca teşekkür ediyor, çevresindeki > >askerlere mermiyi sökebileceği bir iki alet getirmelerini emrediyordu. > >O kadar heyecanlanmıştı ki neredeyse aralarındaki rütbe farkına > >bakmaksızın genç teğmenin ellerini öpecekti. > >Mermiyi alıp çekirdeğini dikkatlice yerinden çıkardı. Kovanın tepesine > >bir bez parçası tepip iyice sıkıştırdı. Subay şapkasını çıkarıp surun > >üzerine koydu. Mermiyi şapkanın içine yatırdı. Toplar atışlara devam > >ediyordu. 82, 83, ...97, 98, 99... > >On dakika kadar sonra, atışları sayan çavuş "Yüzüncüyü attık > >komutanım" diyince, Muhsin Talat, kovanı topun yatağına kendi > >elleriyle sürerek ateş emrini verdi. Subayların kılıçlarını çekerek > >selamladığı o son top sesi Ankara'nın her duvarından yankıyıp dört > >yıllık istiklâl savaşının tüm hikâyesini anlatmıştı sanki. Rütbe ve > >mevkilerine bakmaksızın topun başındaki tüm askerler kucaklaşarak > >birbirlerini kutladı. Son olarak Yüzbaşı Muhsin Talat ile Teğmen Hamdi > >Vâsıf sarıldılar. Kovan ayaklarının dibindeydi. Yüzbaşı eğilip > >saygıyla kovanı yerden aldı. Avuçlarının yanmasına aldırmadı bile. > >Hamdi Vâsıf, yüzbaşının kovanı biliyor olmasına şaşırmıştı. Muhsin > >Talat, sorar gözlerle kendisine bakan genç subaya ötedeki, üzeri son > >baharın son kır çiçekleriyle ve iki küçük Türk bayrağıyla süslenmiş > >masayı işaret etti. > >"Gelin teğmenim. Bizim çocuklar çay demlemiş. Çay içip sohbet edelim. > >Size kovanın hikâyesini bildiğim kadarıyla anlatayım ve sizin > >hikâyenizi dinleyeyim" > > >Dört gün sonra kovan, Millet Bahçesinde bir tahta masanın üzerindeydi > >ve çevresinde üç adam oturmuş sohbet ediyorlardı. > >Yüzbaşı Muhsin Talat, Teğmen Hamdi Vâsıf ve Kâmil Usta. O gün > >aralarında bir karar aldılar. Kovanı her yıl cumhuriyet bayramında > >değiş tokuş etmek üzere nöbetleşe saklayacaklardı. Kovanın nihai > >sahibi, içlerinde en son ölen kişi olacaktı. 1936 yılında Kâmil > >ustanın ve 1942 yılında Muhsin Talat'ın vefat etmesiyle kovan Hamdi > >Vâsıf Gazikovan'a kaldı. > > >1934'deki soyadı kanununda bu üç adam da "Gazikovan" soyadını > >almışlar, kovanın aracılığıyla isim kardeşi olmuşlardı. Aralarındaki > >ülkü kardeşliği ise zaten yadsınamazdı. "Kovan" sözcüğü insanlarda > >"Kovalayan" anlamını çağrıştırıyordu. Bu yüzden üç adam da > >soyadlarının anlamını sorana sormayana, hikâyeyi heves ve gururla > >anlatıyorlardı. > > >* * * > > >Temmuz-2005 İstanbul > >Gazikovan ailesinin evi > >"Alooo! İyidir kanki yaa nolsun! Siz ne ayardasınız? Bizim valide > >sultan akşam akşam iş çıkardı başıma... Taşınıyoruz ya; bodrumdaki > >öteberiyi toplayacakmışım. Bir sürü ıvır zıvır var. Bir hurdacı > >çağıralım dedim dinletemedim.... Ya ! Gelirim gelmesine de annem > >yaratık gibi dikilmiş başıma hareket çekiyor... Tamam baba. > >Araşırız. Baaay!" > >Evin 20 yaşındaki oğlu Sertan telefonu kapatıp annesine ters bir bakış > >fırlattı; "Ne var yaa? Ne kaynaşıp duruyon?" > >"Doğru konuş yırtarım ağzını. Bodrumu toplamadan hiçbir yere > >gidemezsin" > >"Tamam yaa! Toplayacağız işte" > >"Hadi sallanma" > >Sertan karanlık ve nem kokan bodrumun ışığını yakıp ayaklarının > >dibinde yığılı karton kolilere sıkı bir tekme savurdu. Nereden > >başlayacağını bilmez bir halde kolilere bakarken bir tanesini sinirle > >tepetaklak etti. Koliden dökülenlerin en üstünde sedef kakmalı ahşap > >bir kutu gözüne çarptı. Kutuyu açıp içindeki kovanı çıkardı. Bir süre > >üstündeki Osmanlıca yazıları inceledikten sonra kutudaki meşin kaplı > >defteri eline aldı. Mürekkepli kalemle muntazam bir yazıyla > >doldurulmuş defteri okumaya koyuldu. Neyse ki defterdeki yazılar Latin > >alfabesiyle yazılmıştı; > >"Evlatlarım, torunlarım! Bu kovan şanlı bir tarihin tezahürüdür. > >Üzerinde yazanları yeni alfabemizle bir arka sayfaya not ettim. Bu > >defterdeki hikâye ve kovan, sizlere intikal ettirdiğim en kıymetli > >mirâsımdır. Sakın ola ki yitirmeyin ve satmayın. Kıymet bilmezlerin > >himâyesine vermeyin. Gerekli hürmeti ondan esirgemeyin. Evinizde, > >vatan kadar kutsal yegâne varlık varsa o da bu emanetimdir. Hakkın > >rahmeti ve inâyeti üzerlerinize olsun. Babanız, dedeniz, Emekli Albay > >Hamdi Vâsıf Gazikovan. 29 Ekim 1953" > > >Hamdi Vâsıf ve eşinin 1956 yılında bir deniz kazasında ölmelerinin > >üzerine eşyaları, acılı aileye yardım etmek isteyen konu komşu > >tarafından toparlanıp oğulları Şerif ve kızları Hamiyet'in evlerine > >götürülmüştü. İşe yarar eşyalar iki evde kullanılırken, kutuların çoğu > >yıllar boyu hiç açılmamış, bodrum katlarda neredeyse çürümeye terk > >edilmişti. Babasının kovan hakkındaki hikâyesini defalarca dinlemiş > >olan Şerif Bey, bir yığın eşyanın arasından kovanı bulup çıkarmaya > >üşenmiş, her aklına geldiğinde bir sonraki sefere ertelemişti. Lâkin > >kovan gün yüzüne çıkamadan Şerif bey de Hakkın rahmetine kavuştu. > >Ardında, hikâyeyi önemsemeyecek kadar az bilen iki evlat bırakarak. > >Hamdi Vâsıf'ın bu en değerli mirasına elli yıl sonra ilk dokunan, > >torununun çocuğu Sertan oldu. > > > >Genç adam loş ışıkta defterin sayfalarını hızlı hızlı çevirerek her > >sayfadan birkaç cümle okudu. Defterde yazılanlar çok da ilgisini > >çekmemişti. O sırada çalan cep telefonunu yanıtladı; "Alooo! ..... > >Hadi yaa! Mega fikir!................Tamam moruk. > >Geliyorum. Bekleyin. Kızlardan kimler var?................Uff! > >Kadroya bak! Pelin'e dokunanı yakarım bilmiş olun" > >Elindeki kovanla defteri duvarın dibine doğru fırlatıp bir küfür > >savurdu "Ulan başlarım kovanınadaaaa, defterine deee!" . Söve saya > >merdivenleri çıktı. Annesinin bağırtılarını kulak arkası ederek kapıyı > >çarpıp kendini sokağa attı. Alemlere akmaya gidiyordu. > > >Bir hafta sonra hamallar Gazikovan ailesinin eşyalarını Sarıyer'deki > >yeni evlerine indirirken, Maltepe belediyesinin temizlik işçileri ise > >boş evin önündeki karton kutuları çöp arabasına yüklüyorlardı. > >Aracın hidrolik presi tıslayarak kutuları hazneye sıkıştırırken > >yükselen çatırtılar, bir milletin kadir bilmezliğine yakılmış ağıt > >gibiydi. Çatırdayan, kovanın sedef kakmalı tabutu değildi tabii ki. > >Cumhuriyetin yitirilen ruhuydu. Mustafa Kemal'in tüm kötülükleri, > >cehaleti, geriliği ve aczi içine hapsedip kilitli bir şekilde > >milletine emanet ettiği Pandora kutusuydu. Çeyrek asır süren bir > >diriliş efsanesinin, yarım asır daha sonra gördüğü muameleye > >isyanıydı. Ve hatta, Sertan'ın yaşındayken şehit olan Karahisarlı > >Seyfi Çavuş'un kemikleriydi. > > > > >Sevgiyle kalin.. Sertan gibi evlatlarımız olmaması dileğiyle... ALINTI[/I]

BEDAVA MILYONLARCA LİSELI GENÇ KIZ MSN ADRESI.!!!

- Konular -

Rastgele Bismirrahirahmanirahim (bakın derim

celal ve hanımı kopmaca yığılmaca dağıldım resmen :D

sizde böyle imza yapmak istermisiniz

NAZIK HANIM

Bilgisayarınızda Biriken Geçmişinizi Silin

hep küçük şeylerle mutlu oldum

Aşkımızı Öldürmeyelim

BirkaC Besiktas resimlerii :)

Birakip Da Gİdene

bakalım hangi burçtan ne kadar üyemiz var

Öpüşme şekilleri..(+16)

Ultimate Spider-Man