Seni her geçen gün daha da fazla kaybediyorum
Neden anne?...
Ne itiyor seni benden,
Bunlara sebep veren ne?..
Kendimi boşlukta hissetiğim zamanlar,
Yanımda hep sen vardın...
Neden yalnızım şimdi?
Korkardım önceden karanlıktan,
"Odamın kapısı açık kalsın anne,korkuyorum"derdim
Gülümser yanımda yatardın...
Şimdi...
Korkmuyorum anne,
Yokluğuna alıştım belki de...
Beni bıraktığın o günden beri
Işığı sevmiyorum artık...
Gülümsemen de ışığı hayatımdan silip attığım gibi,
Silindi gitti...
Seni geri getiremediğim gibi
Işığı da hayatıma geri getiremem anne.
Bana siyahtan daha koyu bir renk söyleyebilir misin?
Ya da ölümden daha soğuk bir şey…
Söyleyemezsin…
İşte ben sen beni bıraktığından beri,
Farkındayım çoğu şeyin…
Biliyorum siyahtan daha koyu bir renk,
Ölümden daha soğuk olan bir şey var bende...…
Bir anda bembeyaz kesilen yüzünden silinen
Gülümsemen..…
Dün gece rüyamdaydın gene,
Karanlığıma inat,beyazlar içinde,
Seni farketmek kolaydı anne...
Siyahtan koyu dünyamda başka renk de yoktu zaten...
Ölümden soğuk bedenimde de tek bir sevgi belirtisi vardı...
Seni seviyorum,seni özlüyorum,
Yorgun bedenimle,sensiz sevmeyi unutmuş ruhumla anne...
Özlüyorum...
Beraber geçirdiğimiz günleri,her şeyi...
Sana uzanıp dokunamamak,
Seni görüp sarılamamak,
O kadar acı veriyor ki bana!!
Bilirsin,senle tartıştığım zamanlarda,
Kendimi dünyanın en mutsuz küçük kızı hissederdim...
Karanlık dünyama çekilirdim...
O zaman da özlerdim seni,şimdi de özlüyorum...
Değişen tek şey şu anne:
O zamanlar ben mutsuz olurdum,
Ama şimdi, mutsuz olacak kadar bile gücüm yok...
Tek bir amacım,tek bir isteğim var...
Dayanamıyorum,az kaldı,
SANA GELİYORUM ANNE!!....
Işığa...
Ama birşeyi geç anladım biliyorum...
Ölüm soğuk değil,
Ölüm beni annemin sıcak kollarına kavuşturacak kadar merhametli....
SiyaHsa sadece seni farkettirecek kadar koyu...
