ASKERlİK [ ASKERlİK, ASKERlİK ]

Yıl 1984...16 aralık;günlerden pazar.ilk gün ışıklarıyla birlikte Tuzla Piyade Okulu’nun nizamiyesinden içeri girerken yen,yepyeni bir yaşam kesitinin kokusunu duyar gibiyiz.herkesin üzerinde bir suskunluk,bir ürkeklik;herkesin kafasında bir soru : yarın neler olacak? Hepimizi bir alanda topluyorlar sonra.sıra sıra diziliyoruz.kimisi saçlarını bir numara kestirmiş,kimi de olduğu gibi:saçlı,sakallı ve bıyıklı.oldukça ilginç bir görüntü. Sonra seçmeler başlıyor.1.bölük,2.bölük.....sekize kadar sürüyor.sayılıyor ve ayrılıyoruz.sayılıyoruz ve kopuyoruz. Giyinmeye götürülüyoruz ardından bir telaş,bir acemilik sürüp gidiyor.giyinmenin bu kadar zor olabileceğini ilk defa düşünüyor ve görüyoruz belki de.ne kadar çok düğme var bu elbiselerde Allah’ım,bu botlarda ne uzun ipler var.yaşamın bu bilmem kaçıncı değişiminde giyinme değişimini de mi görecektik. Ve Tuzla’daki ilk gecemiz bir çok “ilk”lerden çok daha farklı geçiyor.en çok sevgi,en çok hasret,en çok düş o geceye özgü sanki. Geceler o kadar hızlı geçiyor ki hayret.sabah uyanıp yatağını bozuk para zıplayacak şekilde toplayıp,düzeltip dolabına giyinmeye koşan herkesin dilinde aynı esprili söz : akşam olsa da yatsak. Günler uzun..upuzun.rüzgar,yağmur,soğuk ve kar.soba ,oda,ev offf.ve sıcacık bir çay...ooofff....of. İstirahatlar bir sigara içimi.bir derin nefes ve Fatoş...bir derin nefes daha..Neriman.ve hüzün ve duman;yükselen...yükseldikçe kaybolan... Neriman gibi. Ne olurdu ha..ne olurdu iki satır yazsan. Bir düdük sesi.izmariti parçalamak gerekiyor.temiz olmalı her yer.elimde parça parça bölüyorum filtresini sigaranın.sonra ayağımın altında eziyorum,düşlerimle birlikte. İlk yirmi gün içinde,bol bol selam veriyoruz.ismimizi tekrarlayıp duruyoruz.marş söylüyor ve yürümeyi öğreniyoruz ikinci kez.sürünüyoruz ha babam,alçak sürünme ,yüksek sürünme.savaş filan çıkmasa da yaşantımızda gerekebilir. “bir ilkbahar sabahı”şarkısı yok daha o günlerde.bir ilkbahar sabahı da yok zaten.bir kış sabahı var.105 kış sabahı var.kar,yağmur ve soğuk var.ve hepsine inat biz bağırıyoruz : “şimdi bir büyük kışla içinde askerim en güzel gönül tahtında kurulu yerim burada mertçe si öğretilir ölmenin erkekçe si dövüşmenin silahıyla gerdek olup sevişmenin adına askerlik denir vatan borcudur ödenir “ ve ödüyoruz.yaşamanın mertçe sini ne zaman öğreneceğimizi bilmeden ödüyoruz.karıyla,yağmuruyla,soğuğuyla...hüznü ve coşkusuyla.en güzel dostlukları,paylaşımları,yardımlaşmaları yaratıp bin üç yüz kişi..üç yüz bin üç yüz kişi...üç milyon üç yüz kişi “askerlik” yapıyoruz. aradan üç uzun hafta geçiyor.bir cuma günü törenle ant içiyoruz.o gün aynı zamanda hep imrendiğimiz; subay kıyafetlerine benzeyen harici elbiselerimizi giydiğimiz ilk gün oluyor.sanki daha çocuğuz ve babamızın almış olduğu bayramlıklarımızı giymişiz. Evlerimize dağılıyoruz öğleden sonra.herkeste büyük bir sevinç ve büyük bir hava.sanki sokakta herkes bize bakıyor.adım atışımız bile değişmiş sanki.daha güçlü ve daha sert basıyoruz yere.adımlarımızı hep önümüzdekinin adımlarına uydurmaya çalışıyoruz. Gözlerimiz fıldır...fıldır.biz mi değiştik yoksa dışarısı mı?Dışarıda insanlar var mıydı üç hafta önce. Yollar,trenler,otobüsler,taksiler.işten dönenler,koşuşturanlar. İşte iki sevgili el ele yürüyor.başörtülü bir kadın,iki adım önünde yürüyen adam da herhalde kocası.ama adımları ritmik ve uyumlu değil. Vay be!Bu ne kalabalık böyle.nereye gidiyor?Nereden dönüyor bu insanlar.sonra güzel kızlar... Üç haftadır nerelerdeydiniz?Biz neredeydik? Ve ben neredeydim? 6338 yaka numaralı tuzla piyade okulu 2.yedek subay taburu,6.Yedek Subay Bölüğü’nde yedek subay öğrencisi olan ben Dursun Yüksek. Yaşadığımız şu dünyada ayda yılda bir tanıştığımız mutlu günler gibi,nadiren gelen mektupların içinden kağıt yarine bir dost çıkacağını sanan zavallı ben. Ne kadar acıdır ki,dostların birer.. Birer yitişi askerliğin başlangıcıyla aynı günlere rastlıyor.önce mektuplar yerini kartlara bırakıyor;sonra onlar da kesiliyor.eskiden olduğu gibi ben de üstünde durmuyorum çok.insan her şeye alışıyor.yani askerlik yaparken sadece askerlik öğrenmemiş oluyoruz.bunlar da askerliğin parantez ve tırnak içleri olsun ne yapalım. Pembe düşler,pembe hayaller,öğrencilikte kalıp,bitiyor besbelli.yüreğimize ve usumuza vurup duran dost elleri ve gökyüzünden lapa.. Lapa düşen beyaz gerçek var şimdi. Sayılı günler çabuk geçiyor.kura çekimi ve İstanbul Çekme köy kışlasına geliş,ve geçen aylar.bu güne geldik işte. 6 şubat 1986 Ömerli Kışlası. Geçen günler benden çok şey aldığı gibi çok şey de verdi.19 gün sonra askerlik bitecek ve yeniden sivil yaşantıma döneceğim. Her zaman olduğu gibi geçmiş kısa bir rüya,gelecek kocaman bir gerçek olacak.

BEDAVA MILYONLARCA LİSELI GENÇ KIZ MSN ADRESI.!!!

- Konular -

Rastgele Rüyada abdest ....

Yasak Sitelere Giriş - Gerçekleri Öğrenin ...

ADSL Hızını %20 Arttırma

Atatürk Diyorki ...

SİGARAYA ZAM GELİYOOO TİRYAKİLERE DUYRULUR

FİDYECİ LAZZ

Sigara Tiryakisinin Günlüğü

Foruma Nasıl Resim Eklerim ve Paylaşırım ( Resim Upload )

Counter Strike 1.5 Server ListESİ

Sven Co-Op

siz konuşun o yazsın

eğer gelmessen