Bozguna uğrattı hayat beni her seferinde
Her seferinde uyardı hiç gecikmeden sert bir dille
Ağladığım oldu şakaklarım kuruyana kadar
Kaç kere sabahladığım oldu gecelerce
Kaç kere sevmeye kalktı bu gönül delilerce
Her seferinde kırık dökük hayallerle kaldı köşelerde
Bir sigara misali sonum hep sokak kaldırımlarında bitti
Lanet ettiğim oldu beni tüttürenlere gecelerce
Oysa ben ne bir gül olmak istedim solup giden
Ne de güneş her şafakta doğup her gece sönen
Sadece sevilmek istedim bir yüzük gibi parmağa takılıp çıkarılmayan
Her sabah ağlamaklı olarak kaldım gecelerden
Bütün öfkem kendime aslında ,hayran gönlüme
Her seferinde bu başka diyen dilime, beynime
Saf sevgiyle aşık olan kalbimeydi belki de bütün öfkem
Karanlık üstüme üstüme geliyor gecelerce
Dost ararken hep yanımda buldum yalnızlığı
Her gece benimleydi inkar edemem doğrusu
Belki de hiç yalnız kalmıyoruz hayatta yalnızlık hep yanımızda
Sadık dostum yalnızlığı mı seçeyim yoksa
Hep hüsranla biten sonumu mu? Bilemedim doğrusu
Bozguna uğrattı hayat beni her seferinde
Her seferinde uyardı hiç gecikmeden sert bir dille
İsyankarım durmak bilmem söverim gözyaşı taneciklerimde
Ben hep yalnızım nedense senden sonra karanlık geceler de
Tabi gündüzleri toplumda yalandan gülersen
İyi olduğunda çevren insan-sı- doluyorsa
Her gece köşene çekilip kadehleri götürürsen
Ağlarım fayda etmese de gecelerce duyan olmasa da
