değmez ne çok aşk için harcıyoruz yüreğimizin nefesini..
ne çok aşk sözcüğü söylüyoruz bazen..
sanki hayatımız bunun üzerine kurulu gibi..
ne çok kavruluyoruz iç yangınlarımızda..
her defasında gözbebeklerimizden başlıyor aşk yangını
ve
bir tek kıvılcım ile alevlerin komşu evlere sıçraması gibi kısa sürede tüm bedenimize yayılıyor
değmez ne çok aşk için solduruyoruz içimizdeki bahar çiçeklerini
kopartılsa bile yerinden her bahar yeniden açacağını biliyoruz aslında..
herşeye rağmen bu umut değil mi bize?
değmez ne çok aşk için yoruyoruz yüreklerimizi
kavgadan yeni çıkmış delikenlı,
geç kaldığı eve telaşla dönen genç kız,
topunun peşinden gün boyu koşturan çocuk,
dik merdivenleri çıkan yaşlı bir insan gibi nefes nefese ve yorgun...
ne çok aşk için ipotek ettiriyoruz yüreklerimizin değerini..
ne çok borçlanıyoruz karşılıksız aşk senetlerine
sahte paralar gibi sahte insanlara geçiyormuş aşk alışverişlerinde
belkide parayı bir türlü sevemediğimiz için ayırt edemiyoruz sahtesini..
ne paranın ne aşkın nede insanın..
ne çok seni seviyorumlar tükeniyor düşünsenize
her defasında biz tükenirken...!
