Ana Sayfa   Hikayeler...   Anketler ?   Araba resimleri   Aşk   Romantizm   İtiraf   Rüya Tabirleri   Zeka Soruları   Sağlık Merkezi   Biliyormuydunuz?   Ders Nasıl Çalışılır   Şarkı Sözleri   Din Ve Tasavvuf   Dini Hikayeler   Dini Konular   Dini şiirler   Doğa ve Manzara   Dualar ve hadisler   Efsaneler   Erkekler Dünyası   Aşk sevgi şiirleri   İnanılmaz Gerçekler   Biyografi   Slayt Bölümü   Donanım Merkezi   E - Kitap (E-Book)   Windows Hakkında   Genel Bölüm   Geyik Bölümü   Duvar Kağıdı   Güzel Sözler   Güzellik & Diyet   Her Telden   Yemek TarifLeri   Kadın Dünyası   Kahkaha Merkezi   Komik Fıkralar   Komik Karikatürler   Komik Resimler   Komik Yazılar   Kopya Nasıl Çekilir.   Korku Odası   Kızlar Nasıl Tavlanır ?   M.Kemal Atatürk   MSN Hakkında   Msn Nickleri   MSN Programlar   Msn Space   Msn İfadeleri   Müzik Hakkında   Network ve internet   Program Download   Tarih   Teknoloji & BiLim   İşletim Sistemleri   Magazin   Moda Bakım Makyaj   Modifiye ve Sanal

ALLAH'A EMANET Ardından kapının gürültü ile çarpılması bir mesaj sayılırdı. Bu ne ilk, ne de son olacaktı onun için. Birden onunla tanıştığı günlere hızlı bir seyahate çıktı. Nereden nereye? dedi kendi kendine...Nereden nereye? Oysa eşini gerçekten çok seviyordu. Bir bilse, bir anlasa diyordu kendi kendine... Ama nasıl? Her şey o arkadaşı ile tanışmasının ardından değişmişti. Ama her şey... Artık çevresine, kendine ve dünyaya, bir başka bakar olmuştu. Çevresindeki hadiseler başı boş değildi, kendisi gibi... Bir sona doğru gidiliyordu. Bir son, ama gerçek başlangıç. Hayatı tanımıştı. Kendini tanımıştı. Nereden geldiğini ve nereye gittiğini idrak etmişti. Mesuliyetlerini idrak etmişti. Bunca yıldan sonra göz yaşı ile tanışmış, içi içine sığmamıştı adeta. Ailesini de çekmeye çalıştı durduğu yere. O çok sevdiği bir tanesini ve henüz beşini yeni tamamlamış ciğerparesi tatlı yavrusunu... Onlarsız tamamlanmazdı güzellik, onlarsız olmazdı kemal. Ancak, her şey arzu ettiği gibi olmamış, kendini ve derdini anlatamamıştı. Her gün ayrı ızdırap, her gün ayrı azap olmuştu onun için. Yaşadığı huzuru, seyerân ettiği alemi onlarla paylaşmak için canhıraş çabalıyor, ancak hüsnü kabul görmüyordu. Ayrı dünyaların ayrı iki insanı olmuşlardı âdeta. Hatta duygu ve düşüncelerinin iması bile ağır hakaret kabul edilir olmuş, tepkiyle karşılaşmıştı. Yine o günlerden biriydi. Gönül dostlarıyla hafta sonu için şehir dışına çıkmak istediğini söylemiş, uzak değil yakın çevreymiş bu... Sadece hafta sonu, iki veya bilemedin üç gün; demişti. Yine aynı tepkiyle karşılaşmış; !Bizi kime emanet ediyorsun' sorusuna, düşünmeden, ‘Allah’a!’ demişti. Nasıl söylemişti, o da farkında değildi, ama ağzından çıkıvermişti işte? Hatta bu sefer beklemediği bir tarzda arkasından kapı çarpılmış, artık sabredemeyeceği, bavulunu toplayıp babasının evine gideceği tehdidi savrulmuştu kapının ardından. İkinci günüydü evinden ayrılışının. Oysa her an onlarla beraber geçirmişti saatleri, dakikaları. Ne kadar seviyordu, ama ne kadar... Bir bilselerdi.. ‘Acaba’ diyordu kendi kendine.. ‘Acaba bir delilik yapar mı?’ Seyahatleri sırasında eskilerden bir doktor ziyaret edilecekti. Eskilerden.. O da onu ilk defa görecekti. Hastane merdivenlerinden çıkarken, gel-gitler yaşadı kendi-siyle... Ne yapıyordu burada? Niçin gelmişti sanki? Aklına gözünün nuru ve bir tanesi geldi. Sevdikleri kilo-metreler ötesindeydi. Kendisi ise buradaydı. Acaba diyordu, yine kendi kendine... Acaba?! O esnâda bir anons duyuldu hastane hoparlöründen. 0- RH negatif kan aranıyordu. Yani kendi kan grubu.. ‘Acil bir hasta için’, anonsuna karşı duyarsız kalamazdı, kan verip yardımcı olmalıydı... Dostlarına iletti arzusunu. Memnuniyetle karşılandı. Gerekli işlemler için yatağa uzandığında karşısında bir ta-nesini gördü. Çaresizlikten saçını başını yoluyor, adeta çırpınıyordu. Uzun arayışlardan sonra kan bulundu müjdesinin heyecanından kocasını tanıyamamış görünüyordu. Toplanmış bavullarla baba evine gidilirken yolda meydana gelen kazasının ardından civardaki en yakın hastaneye yetiştirilen ciğer paresine yine kendisi tarafından can veriliyor olması, daha evvelki gün evden çıkarken karısına düşünmeden verdiği ‘Allah’a Emanet...’ cevabıyla adeta örtüşüyordu.