İçimde sancılı bir bekleyiş var
Veda vakti yaklaşıyor…
Yer nice vedalaşmalara sahne olan OTOGAR
Otobüsün geldi sevgilim bin hadi
Üzülme alışığım ben böyle gidişlere
Ellerimi bırak uzaklaş hızla bakma geri
Yine dönerim ben vefalı dostum karanlık gecelere
Son kez sarıl bana sımsıkı
Gitme diyeceğim ama biliyorum kalamazsın
Sakın ağlama düşmesin yanaklarına hüznün gözyaşları
Sevgilim gitmek zorundasın
Sevgilim gidiyor dostlar benden çok uzaklara
Uzaklaşıyor benden adım adım
Vedalaşma sahnelerine dayanamam gözlerim dolar hep
Bak yine tutamadım kendimi hıçkıra hıçkıra ağlamaktayım
Attığı her adımla biraz daha karardı dünyam
Otobüse bir binişi vardı hala gözümün önünde ayakları titrerken
Otobüsün kalkışını izledi kızaran gözlerim hiç kırpmadan
Ben zavallı ben mahrum sadece ağladım o giderken
Biliyorum senin suçun yok dert ortağım otogar
Belki isyan ediyorsun belki de her veda sahnesinde ağlamaktasın
Koşasım geliyor otobüsün ardından o durana kadar
Kalbim yaralı gözlerim ağlamakta ayaklarımda derman yok ne yapsın
Güle güle sevgilim gidiyorsun dönmemek üzere
Belki başkasını bulur mutlu bir yuva kurarsın
Unutamazsın ömrün boyunca beni belki de
Bu şiir benden sana hatıra kalsın
Bir kez daha sarılmak isterdim, tutmak isterdim ellerini, bakmak isterdim gözlerine.
Ben bunları söylerken otobüs gözden uzaklaşmaktaydı.Uzaklaşmıştı belki de... :'(
