aşk işareti taşıyan insanlar......
--------------------------------------------------------------------------------
GOZLERIMDEN COK YARAMI SEVDIM.... Kalplerinde ask isaretleriyle dogar bazilari. Yeryuzune gonul indiremez onlar. Hayati ve insanlari anlarlar, hayata ve insanlara merhamet duyarlar, ama hayatin ve onun icindeki insanlarin yasadiklari gibi yasamazlar. Ask isareti ile doganlar yasarken dunyaya talip olmazlar. Bilirlerki ne isteseler, neyi ansalar,ne kazansalar askin disinda hicbir sey avutmaz onlari, teselli etmez. Gonullu surgundur onlar. Gizliden gizliye hissederler bunu. Sonsuz bir isiktan kopup gelmislerdir geldikleri yere. Kopup geldikleri isiga inanclari ne kadar buyukse, icindeki acida o kadar derindir. Bu aci hatirlatir onlara kopup geldikleri yeri. Bu aci hatirlatir onlara kim olduklarini ve niye varolduklarini.Kalplerinde ask isaretiyle dogsa da bazi gunler yorulur insan karsiliksiz sevgilerinden. Yorulur kendisini anlatamamaktan. Sevgilim der, sevgilim der, ama, sevgilim dedigi yaninda degildir bilir. Bazi gunler insan soluksuz kalir, icindeki sevgili olmasa bile karsisindekine deliler gibi sarilir. O olmadigini bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarilir. Insan soluksuz kalmaya gorsun,sevgili diye butun yanlislarina, butun kacislarina, kendine yaptigi ihanetlere sarilir. Insan bi kere icindeki asktan umudunu kesmeye gorsun, her sey olmak, heryere yetismek icin bu hayat duser. Her sey oldugunu, her yere yetistigini sandigi anda, ortada kendisi yoktur artik. Kaybolmusluga cok yakindir. Kopup geldigi isiga inanci azalmistir. Daha az aci cekiyordur artik. Ama mutsuzdur eskisinden.Daha mutsuzdur, o isigi aci cekerek ozledigi gunlerden. Soluksuz kaldigim kendime bile sakladigim gunlerden bir gundu. Kaybolmusluga yakindim. Icimdeki aci hizla eksiliyordu. Isik soluyordu, soluyordu tipki sesim gibi. Soluyordu icimdeki ask isareti gibi. Oylesine kaybolmustumki bulamiyordum artik icimde neyi yitirdigimi, neyi kirlettigimi. Oyle uzaklasmistimki kendimden,kendimi bulmak icin birine ihtiyacim vardi. Onunla nerede ve nasil tanistigimiz onemli degil. Gercekten degil. Kaybolmus insanlar birbirini cabuk buluyor. Umutsuzluk umutsuzlugu cagiriyor. Konusmaya susamistik. Sanki ikimizde dilini, kulturunu bilmedigimiz uzak ulkelerden henuz donmus gibiydik bu ulkeye. Oysa oyle bir sey yoktu. Hep buradaydik. Hep o isigimizdan kayboldugumuz yerde. O isigi orada birakip bu dunyaya, bu hayata gonul indirdigimiz, her sey ve her yerde oldugumuzu sandigimiz yerde. Hep o soluksuz kaldigimiz yerde. Daha vakit var, o isiga donerim, dedigimiz o yerdeydik ikimizde. Belki ayni gece, belki yillar boyunca konustugumuz yerden bana geldik. Susuz ve yorgun. Yasamaya kopekler gibi ac, ama olume dunden razi. Bana geldik. Belki icimizdeki aciyi avutur, koptugumuz isigi ikna eder, biraz olsun hic yasamamis, hic bir sey bilmiyormus gibi yapar, icimizden bir omur calar, Yitirdigimiz ve anlayamadigimiz ne varsa uzakta birakir, buradan, bu hayattan yolumuza devam ederiz.
cezmi ersöz.........
